”แต่ท่านเมื่อทำทาน อย่าให้มือซ้ายรู้การกระทำของมือขวา” – มัทธิว 6:3 (THSV11)
เราทุกคนต่างรู้จักคำว่า “ผู้พลีชีพ” เราเคยได้ยินเรื่องราวสุดสะเทือนใจของชายหญิงผู้กล้าหาญ ที่ยอมตายเพื่อพระคริสต์ แต่ยังมี “ผู้พลีชีพ”อีกประเภทหนึ่งที่ไม่ได้กล้าหาญหรือสูงส่งเช่นนั้น คือเป็นผู้ที่จมอยู่ในความทุกข์อยู่เสมอ และพร้อมจะเล่าความเจ็บปวดของตนให้ใครก็ตามที่ยินดีฟัง
ผู้พลีชีพประเภทนี้ต้องการให้ทุกคนรอบข้างรู้ว่าตนเองเสียสละอะไรไปบ้างในชีวิต
กับดักของความเป็น “ผู้พลีชีพ” เป็นสิ่งที่ตกลงไปได้ง่ายมาก เราอาจเริ่มต้นด้วยการรับใช้ครอบครัวหรือเพื่อนๆ ด้วยความเต็มใจและรัก แต่เมื่อเวลาผ่านไป หัวใจของเราอาจเริ่มเปลี่ยน เราเริ่มคาดหวังว่าจะได้รับอะไรกลับคืนบ้าง
ท้ายที่สุด เราอาจสูญเสียหัวใจของผู้รับใช้ ทัศนคติของเราก็เริ่มเปลี่ยนเป็นด้านลบ และเราอาจพบว่าตัวเองกำลัง ติดอยู่ในบ่วงแห่งความสงสารตัวเอง และกลายเป็นผู้พลีชีพไปโดยไม่รู้ตัว
พระคัมภีร์สอนว่า “เมื่อท่านทำทาน อย่าให้มือซ้ายรู้ว่ามือขวาทำอะไร”
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ พระเจ้าทรงต้องการให้เรารับใช้และให้โดยไม่หวังว่าจะมีใครเห็นหรือยกย่อง
คุณเคยตกอยู่ในกับดักของ “ผู้พลีชีพ” แบบนี้หรือไม่?
หากใช่ จงทูลขอพระเจ้าให้ประทานจิตใจของพระองค์แก่คุณ
เพื่อคุณจะสามารถให้และรับใช้ผู้อื่น อย่างไม่เห็นแก่ตัว และด้วยความยินดีในพระวิญญาณ
เริ่มต้นอธิษฐาน
“พระบิดา โปรดสำแดงให้ข้าพระองค์เห็น หากข้าพระองค์ได้ตกอยู่ในกับดักของความเป็นผู้พลีชีพ ข้าพระองค์ปรารถนาจะมีจิตใจแห่งการรับใช้เหมือนพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะสามารถให้แก่ผู้อื่นอย่างไม่เห็นแก่ตัว และเปี่ยมด้วยความชื่นชมยินดีในพระองค์”