“จงอวยพรแก่คนที่เคี่ยวเข็ญท่าน จงอวยพร อย่าแช่งด่าเลย” – โรม 12:14 (THSV11)
เมื่อเราต้องเผชิญกับบาดแผลในอดีต เราทุกคนรู้ดีว่าการให้อภัยเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แม้จะยากเพียงใดก็ตาม แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ก้าวไปสู่ขั้นต่อไปที่พระเจ้าต้องการได้ หลายครั้งที่เราเข้าใจผิดว่า แค่ตัดสินใจให้อภัยก็ถือว่าหน้าที่ของเราจบลงแล้ว แต่พระเยซูยังตรัสอีกว่า: “จงอวยพรและอธิษฐานเพื่อความสุขของผู้ที่สาปแช่งท่าน อ้อนวอนขอพร (ความโปรดปราน) จากพระเจ้าสำหรับผู้ที่ล่วงเกินท่าน [ผู้ที่ด่าทอ ดูถูก เหยียดหยาม และใช้ท่านอย่างไม่เป็นธรรม]” (ลูกา 6:28) นอกจากนี้ โรม 12:14 ยังกล่าวว่า: “จงอวยพรแก่คนที่เคี่ยวเข็ญท่าน จงอวยพร อย่าแช่งด่าเลย”
พระเจ้าทรงเรียกเราให้ อวยพรศัตรูของเราอย่างจริงจัง พระองค์ทรงเรียกให้เรา แสดงความเมตตาต่อผู้ที่ไม่สมควรได้รับมัน ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น?
เพราะเมื่อไหร่ที่คุณให้อภัย คุณก็กำลังเปิดประตูให้พระเจ้าทรงรักษา จิตใจและบาดแผลของคุณด้วย การให้อภัยเพียงอย่างเดียว ไม่ได้ช่วยอะไรคนที่ทำให้คุณเจ็บปวดมากนัก แต่เมื่อไหร่ที่คุณ อวยพรพวกเขา คุณกำลังขอให้พระเจ้านำสัจธรรมมาสู่พวกเขา เพื่อให้พวกเขาได้กลับใจใหม่และสัมผัสถึงเสรีภาพที่แท้จริงซึ่งพระเจ้าทรงประทานให้ การให้อภัยทำให้คุณเป็นอิสระ…การอวยพรศัตรูของคุณทำให้พวกเขาเป็นอิสระ.
เริ่มต้นอธิษฐาน
“พระเจ้า ขอบคุณพระองค์ที่ช่วยให้ข้าพระองค์ให้อภัย แต่ข้าพระองค์ไม่อยากหยุดเพียงเท่านั้น ขอโปรดอวยพรคนที่ทำให้ข้าพระองค์เจ็บ ขณะเดียวกันโปรดนำการเยียวยามาสู่ชีวิตของข้าฯ รวมถึงพวกเขาเพื่อให้เขาได้สัมผัสกับความดีและดำเนินชีวิตในความรัก”