«پیوسته دعا کنید. » (اول تسالونیکیان ۵: ۱۷ )
هرچه بیشتر در رابطه خود به خدا نزدیک تر می شویم، بیشتر در دعای خود اطمینان می یابیم. حقیقت این است که خدا می خواهد مانند نفس کشیدن، در دعاهایمان با اطمینان و راحت باشیم؛ درست مانند کاری ب یزحمت و آسان که هر لحظه انجام م یدهیم. برای نفس کشیدن، نیازی به زحمت و کار نیست، همچنین اگر سادگیِ دعا را درک کرده باشیم، نیازی نیست برای آن به زحمت بیفتیم.
همانطور که پولس در اول تسالونیکیان ۵: ۱۷ می گوید، «پیوسته دعاکردن » بدان معنا نیست که هر لحظه و ۲۴ ساعت شبان هروز باید رسماً دعا کنیم. این بدان معناست که در طول روز می توانیم در دیدگاهی دعایی باشیم. هنگامی که با موقعی تهای مختلف روب هرو می شویم یا مسائل مختلف توجه ما را به خود جلب می کنند، می توانیم در دعا همه را به سادگی تسلیم خدا نماییم. من اغلب می گویم: «روز خود را با دعا بگذرانید. »
فراموش نکنید: مدت یا رسایی و فصاحت دعای شما نیست که آن را نیرومند م یسازد، بلکه دعای خالصانه و ایمانی که در آن است، دارای قوت است.
ما می توانیم همواره، در هر مکانی و در مورد هر چیزی دعا کنیم. دعای ما می تواند رسا یا بی صدا، طولانی یا کوتاه، درملا ءعام یا نهان باشد؛ مهم ترین نکته این است که دعا کنیم.