دعای شخص پارسا، با قدرت بسیار عمل می کند. – یعقوب 16:5
من یاد گرفته ام همیشه دعای ساده ایی که، از قلب بیرون می آید و پر از ایمان است نظر خداوند را جلب می کند. متاسفانه، ما غالبا این روند را اشتباه می بینیم و دعای خود را به یک نمایش بزرگ تبدیل می کنیم، در حالی که دعا در واقع گفت و گو با خداوند است. ما باید از صحبت کردن به هدف تحت تاثیر قرار دادن خودمان در هنگام دعا خودداری کنیم. بعضی وقت ها فکر می کنم ما می خواهیم سخن رانی کنیم. ما می خواهیم خداوند را با عبارات و صدای روحانی خود تحت تاثیر قرار دهیم. در حالی که فقط خداوند می خواهد به سادگی با ما صحبت کند.
او می خواهد ما طوری با او صحبت کنیم گویی که دوست او هستیم و نه این که تن صدای خود را تغییر دهیم. اگر ما در طول روز بر طبق فرهنگ لغت صحبت نمی کنیم نیازی هم نداریم که در دعا این طور صحبت کنیم.
همچنین ما نیاز نداریم برای ساعتها دعا کنیم. خوب است که یک برنامه ریزی برای دعا داشته باشیم. اما نه این طور که ما دعایمان را به پایان برسانیم و سپس به کار خودمان مشغول شویم تا دفعه بعدی که دوباره نوبت دعا برسد.
تنها راهی که دعا می تواند رضایت بخش باشد این است که شما از آن به عنوان فرصتی برای پرستش و تشکر از خدا برای کارهای نیکویی او استفاده کنید. با کمک خدا او را به کارهای خود وارد کنید. لازم نیست شما او را تحت تاثیر قرار دهید… او می خواهد با شما زندگی کند. او را دعوت کنید.
بیایید با هم دعا کنیم
روح القدس، اجازه نده من دعای خود را به یک نمایش تبدیل کنم! من نمی خواهم به یک روش مشخص یا با یک زمان بندی مشخص دعا کنم تا تو را تحت تاثیر قرار بدهم. من می خواهم تو نزدیک ترین دوستم و بخشی از تمام ابعاد زندگی من باشی.