زیرا فکر هایی را که برای شما دارم می دانم، که فکرهای سعادتمندی است و نه تیره بختی، تا به شما امید بخشم و آینده ای عطا کنم؛ این است فرموده خداوند. – ارمیا 11:29
دلسوزی برای خود یک عامل منحرف کننده و یک احساس منفی است. دلسوزی برای خود باعث می شود ما توانایی ها و برکاتمان را نبینیم. همچنین امید ما را نسب به امروز و فردا از ما می دزدد. کسانی که برای خودشان احساس دلسوزی دارند غالبا با خودشان این طور فکر می کنند که چرا من باید کاری انجام دهم؟ من که در نهایت شکست می خورم. دلسوزی برای خود در واقع یک نوع بت پرستی است زیرا این تمرکز مفرط نسبت به خود است. وقتی ما شروع به دلسوزی برای خود می کنیم، در واقع محبت و توانایی خداوند را برای تغییر شرایط اساسا رد می کنیم.
شما را تشویق می کنم حتی یک روز هم در احساس دلسوزی نسبت به خود نمانید. وقتی شما امید خود را از دست داده و نسبت به خود احساس تاسف پیدا می کنید یک لحظه صبر کرده و بگویید: «من احساس تاسف نسبت به خودم را رد می کنم. شاید اکنون در فصل سختی از زندگی خودم باشم، اما هرگز دست از امیدواری نسبت به چیزهای بهتر در آینده برنخواهم داشت! »
خداوند به جهت خیریت و صلاحتان برای شما نقشه ها و فکر هایی دارد. او می خواهد به شما برای آینده امید ببخشد. اگر بتوانید امید و تمرکزتان را به مسیح نسبت به آینده حفظ کنید، چیزهایی فوق العاده ای را در زندگی خود خواهید دید!
بیایید با هم دعا کنیم
خداوندا، از امروز هر گونه احساس تاسف نسبت به خود را رد می کنم. در هر شرایط سختی که قرار بگیرم می دانم که تو بزرگ تر از مشکلات من هستی و برای آینده من یک نقشه فوق العاده داری. من به تو اعتماد دارم، باشد که اراده تو در زندگی من انجام بگیرد