پس همچون فرزندانی عزیز، از خدا سر مشق بگیرید. – افسسیان 1:5
مسیحی بودن به معنی داشتن سفر هفتگی به کلیسا نیست. ما نیاز داریم تا شخصیت خدا را در خودمان پرورش دهیم تا دیگران بتوانند نتیجه حضور عیسی مسیح را در زندگیمان ببیند.
افسسیان 1:5 می گوید ما باید از خدا سرمشق بگیریم. متاسفانه گفتن این جمله به مراتب راحت تر از انجام دادنش است. خیلی وقتها کار های ما اصلا منعکس کننده شخصیت خداوند نیست. این راحت است که روحیه خود را از دست بدهیم، تسلیم بشویم و یا خود را بعد از شکستی کوچک محکوم کنیم. خدا را شکر خداوند از این که ما هنوز کامل نیستیم ناراحت نمی شود. او می داند که ما انسان هستیم. او می داند ما نمی توانیم فورا و کاملا او را منعکس کنیم، او از ما می خواهد به رشد خود ادامه دهیم.
ما مجبور نیستیم کاملا بی حرکت زندگی کنیم و هرگز در جهت ایمانمان حرکت نکنیم. پس ماجراجویی زندگیمان کجاست؟ لازم است گاهی بتوانیم به عقب نگاه کرده و ببینیم چه تغییراتی در زندگیمان اتفاق افتاده است.
من عادت داشتم مثل فریسیان باشم. فکر می کنم می توانستم رییس فریسیان باشم. من در مذهبی بودن ماهر بودم، اما من واقعا کاری که شبیه به خداوند باشد را انجام نمی دادم. بالاخره در نقطه ای، خداوند هدایتم کرد تا از خودم بپرسم: من برای این که بیشتر شبیه خداوند باشم چه کار می کنم؟ آیا من واقعا به کسی کمک می کنم؟ آیا با بودن در این شرایط خداوند زندگی من را بهتر خواهد ساخت؟
زمانی ما در موقعیتی قرا می گیریم که باید از خودمان سوال بپرسیم که آیا واقعا من در بهترین جایگاه هستم؟ این دقیقا مکانی است که می خواهیم تلاش کنیم شبیه مسیح باشیم. همان طور که در حال تلاش هستید مواظب باشید در دام کمال گرایی و محکوم کردن خود نیفتید. همه ما اشتباه می کنیم، نکته مهم این است که بخواهیم هر روزه قدمی به سمت شبیه شدن به خداوند برداریم.
بیایید با هم دعا کنیم
خداوندا سپاس گذار هستم زیرا با این که خطا ها و اشتباهات مرا می بینی همچنان مرا دوست داری و کمکم می کنی تا زندگی ایی مورد پسند تو داشته باشم. من نمی گذارم که شکست ها باعث از بین رفتن روحیه ام بشوند. ثابت نمی مانم بلکه می خواهم تو را دنبال کنم و هر روزه بیشتر و بیشتر از تو سرمشق بگیرم.